Mostrar mensagens com a etiqueta Galiza. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Galiza. Mostrar todas as mensagens

sexta-feira, julho 03, 2009

Ontem, em Gaia, debateu-se Portugal e Galiza

Depois de uma sessão à porta fechada com vários autores galegos e portugueses e respondendo a uma convite do infatigável António Costa, fui ao debate público das conclusões sobre as relações culturais entre Portugal e a Galiza no âmbito de Gaia, Capital do Eixo Atlântico 2009. Estavam lá o Xavier Queipo e o Xavier Alcalá (como foi bom revê-los), María Canosa, Fernando Pinto do Amaral, Manuel Jorge Marmelo, João Paulo Sousa, valter hugo mãe, Rui Costa e Barreto Guimarães que ficaram para o jantar. Talvez seja assim que a relação entre estas duas regiões se fortaleça, mas temo que haja muito mais para andar e, principalmente, andar de outra maneira... não fosse o artigo de Rui Tavares sobre o arquipélago de cidades, do Público de anteontem, um dos temas mais focados na sessão pública. O eixo Lisboa, Porto, Vigo, Corunha vale muito mais do que se pensa no enquadramento de arquipélagos de cidades da Europa inteira. Pelo menos, vale mais do que Madrid. Coisa que não sabíamos de todo.

domingo, abril 29, 2007

Culturgal, Feira do Livro e da Indústria Cultural, em Pontevedra. De 10 a 13 de Maio

De Manuel Bragado (responsável da Xerais de Galicia e do blog Bretemas) recebemos, com pedido de divulgação, a notícia de uma Feira do Livro e da Indústria Cultural em Pontevedra entre 10 a 13 de Maio. O programa (muito bom) é convidativo a um fim-de-semana na Galiza, juntando o útil ao agradável.
O evento denomina-se Culturgal e podem consultar o programa e mais informações aqui.

segunda-feira, fevereiro 05, 2007

Xosé Manuel Pereiro escreve sobre tradução galega no El País

No dia 2 de Fevereiro, a edição do El País trata da «questão» da tradução galega. Para nós sempre foi evidente a necessidade de tradução das obras que pretendemos divulgar. Muito se tem dito sobre isto e, para ser totalmente franco, mal. Algumas opiniões assumem mesmo posições ridículas e pouco inteligentes, no mínimo. Contudo, não desesperemos: ainda existem alguns editores que preferem uma tradução do galego à inclusão dos tais glossários de pé de página (defendidos por alguns críticos) que obrigariam o leitor a um exercício de autêntica tortura, pelo menos, ao nível do pescoço! Quanto à descrição que Rosa Aneiros faz sobre a audição do hino espanhol brindado no final de um passeio no Douro (!!) só nos resta desejar que escolha bem as companhias quando vem cá ao Porto. Aí vai o artigo de Xosé Manuel Pereiro:

«Hai unha ducia de anos, o escritor e xornalista portugués Fernando Assis Pacheco estrañábase de que a súa novela Traballos e paixóns de Benito Prada (Editorial Ir Indo, 1994) na que rememoraba as súas orixes ourensáns, fose editada aquí traducida ó galego. Agora, sen embargo, foi a propia Nélida Piñón a que insistiu en que primeiro A república dos soños (Galaxia, 2004) e logo A casa da paixón (2006) se publicasen traducidas. A teoría comunmente admitida sostén que un lector culto en galego non ten dificultades ningunha para ler en portugués, e viceversa, pero na práctica non sempre se cumpre. É máis, a proximidade parece que torna do interese e é unha escusa para o descoñecemento.
Un dos máis activos constructores de pontes entre as dúas culturas foi o libreiro Xesús Couceiro, que na década dos 70 e mediados dos 80 foi un activo difusor do libro galego en Portugal e o luso en Galicia, "con moita máis axuda alí que aquí", recorda. "Daquela había moito descoñecemento mutuo, pero tamén moita máis ilusión por coñecer", compara Couceiro, defensor de sempre de que é escusado traducir de/para o galego ou o portugués, porque, argumenta, "é unha mesma lingua, incluso un mesmo país".
Un colega seu, Xaime Nogueira, responsable de Andel, unha difusora de libro galego e portugués está relativamente de acordo: "Quen le en galego podería ler en portugués, pero non o fai", sinala. Así e todo, estima que os libros portugueses son o 30% da súa facturación. "Algúns, atraídos por autores como José Saramago ou António Lobo Antunes, atrévense co idioma orixinal. Tamén teñen saída clásicos como Eça de Queiroz".
Na outra beira do Miño coinciden en lamentar o mutuo descoñecemento. "Non temos moita información de parte a parte. Dunha literatura rica e virtuosa como é a galego coñecese pouco máis que Rivas ou Ferrín", asegura Nelson de Matos, un dos máis prestixiosos editores de Portugal, fundador de Publicações Dom Quixote e agora responsable de Âmbar-Ideias no Papel. De Matos admite que o achegamento ortográfico do galego ó portugués podería facilitar a difusión da literatura galega nos mercados lusófonos "mais os pobos deben manter as súas culturas propias, e desmontar as conquistas que Galicia e a súa lingua teñen acadado non é un camiño certo", considera o editor que apostou por Saramago ou Lobo Antunes.
Desde unha posición máis alternativa, António Catarino, de Deriva Editores, coincide exactamente con De Matos ó definir as relacións transmiñotas. Deriva ten un considerable catálogo de autores galegos traducidos. Vén de publicar Abrasivas, de João Pedro Mésseder, en edición bilingüe galego-portuguesa, e está ó tanto das posturas que consideran innecesario traducir os galegos ó portugués, e non as comparte. "Son idiomas que estiveron moito tempo separados, e hai falsos amigos [palabras iguais con significados distintos] e os tempos verbais non son os mesmos", di Catarino. A traducción que publicou de Xurxo Borrazás, Ser ou não, "foi acedamente criticada por reintegracionistas que dicían que era unha versión do español, chea de castelanismos, cando a nosa foi a primeira tradución a outra lingua".
A escritora Rosa Aneiros confesa que cambiou de opinión sobre este tema logo de que lle publicaron Resistência en Dom Quixote. "Os portugueses son bastante cómodos e queren ler na súa lingua, mesmo hai atrancos para a distribución de libros editados en Brasil. E quitado algunhas excepcións, teñen moitísima menos percepción de Galicia ca de Madrid. Un grupo de poetas galegos participou nun encontro en Porto, e estiveron tres días Douro arriba, Douro abaixo, explicando de ónde viñan. Homenaxeáronos na despedida tocándolle o himno español".»

quinta-feira, fevereiro 01, 2007

Puristas da língua, acordai, caneco!

Luís Badosa, Bilbau
Ele haverá maior dislate? Ele haverá maior insulto? Então não traduziram o Banqueiro Anarquista do Fernando Pessoa para galego, a nossa língua irmã que toda a gente entende? E não deram o Prémio Placido Castro 2006 ao tradutor Xoán Montero? E logo ex aequo com Ekaterina Guerbek pela tradução de O Diário de um Louco, de Gogol? Acordai, puristas da língua! Nem um glossáriozito a acompanhar as funestas páginas traduzidas para galego! Eles, os galegos, que faziam fila nas nossas livrarias para lerem Fernando Pessoa em português de Portugal, vêem-no agora assim traduzido, reduzido à ínfima expressão castelhanizada da língua! Vede, vede, como caíu a nossa língua e reagi contra Castela que nos sufoca! Maldita normalização que nos castelhaniza o imo. Vede, pois, aqui!

domingo, novembro 05, 2006

No Voz de Galicia, uma reportagem de Xesús Fraga, sobre o Porto. A ler

Imagem: Albert Olive

A gestão de Rui Rio já passou fronteiras mesmo que, alguns, não considerem «fronteira» essa linha cada vez mais imaginária que nos separa da Galiza. Xesús Fraga veio ao Porto e conta o que viu. Um dia antes do anúncio do corte de subsídios às instituições culturais da cidade e alguns dias depois da «crise» do Rivoli. A visão não é obviamente muito boa, mas aqui ficam extractos do artigo Portugal Asómase a Galicia que pode consultar, na sua versão completa, aqui.

«(...)Porque Portugal está en crise. A recesión económica e a falta de confianza nas institucións pairan sobre as conversas e asoman nos xornais. O sábado pasado, Público anunciou na súa primeira plana o retiro de ata cinco mil docentes do sistema educativo. Na páxina editorial da edición do Porto, definíase así o traballo do concelleiro de Cultura, Fernando Almeida: «Non se sabe que pensa, que proxectos defende. Que estratexia ten para esta delicada área. Almeida non aparece, non se mostra, non se expón». Cando vinte persoas se pecharon no Rivoli para falar con el sobre a privatización, silencio.»

«A XESTIÓN
Hai a quen non sorprende este silencio institucional. «En Portugal sempre se ollou esta área con desprezo. Sempre foi así e, cando non, foi unha tentativa de propaganda do réxime, inclusive o democrático». António Luís Catarino, responsable de Deriva Editores, é pesimista. Para el, o caso do Rivoli sintetiza a ausencia de ideas arredor da xestión cultural, sumida nun «populismo do que Portugal non conseguiu, ou non quixo, liberarse». «Se a cultura non vende, privatízase para dar diñeiro. Non sei se hai un exemplo que ilustre mellor a situación», laiase. Menos pesimista é a directora do festival de cine Fantasporto, Beatriz Pacheco Pereira; ela queda en «medio pesimista». «A cultura vai mal, como o resto do país, por outra parte», matiza. Segundo ela, os recortes presupostarios déixanse notar, aínda que as grandes institucións culturais sofren menos. Para os eventos con financiamento privado, como é o caso de Fantasporto, hai que seguir loitando por asegurarse os patrocinios. Pacheco dirixe a un equipo de seis persoas dende unha oficina ateigada de arquivadores, cartaces de filmes e diplomas de Tromaville. Durante a celebración do festival, os colaboradores eventuais chegan a máis dun cento. Lynch, Cronenberg ou Almodóvar presentaron os seus filmes en Fantasporto cando eran case uns descoñecidos;»

«RUMBO A BERLÍN
Malia ao fantasma da crise, os creadores portugueses non se desaniman. Outra cousa son as oportunidades para difundir o seu traballo. Por este motivo, o Serralves —que o venres abre unha amplísima exposición dedicada aos anos oitenta, con máis de 70 artistas de todo o mundo— ten previsto dedicar unha mostra anual a un novo talento portugués, segundo Ricardo Nicolau, adxunto á dirección. Nicolau confirma que os protagonistas do escenario artístico actual móvense nas mesmas coordenadas que os seus contemporáneos europeos, un feito ao que non é allea a estadía de creadores lusos en Berlín, grazas a bolsas da Fundación Gulbenkian. Segundo Nicolau, arredor de quince artistas portugueses, entre os que se contan Leonor Antunes, Rui Calçada Bastos e Noé Sendas, viven e traballan na capital xermana, onde tamén se prepara unha mostra que enfrontará aos lusos con outros pintores da súa escolla. ¿E que acontece ao regreso? «Moitos non volven», di Nicolau.»

«A EXPERIENCIA DE TRADUCIR (todo o artigo aqui)
Esta conflitiva experiencia coa tradución xa a experimentou António Luís Catarino. En Deriva publican a galegos como Antón Riveiro Coello, Xurxo Borrazás, Xabier Queipo, Ramón Caride, Xabier López López e Gonzalo Navaza, con escaso apoio institucional. Catarino sente, ademais, que o seu esforzo colleita máis críticas que satisfaccións: «Os reintegracionistas nos acusan de contribuír a ''castelanizar'' o galego, mentres que hai críticos en Portugal que nos din que as traducións dos galegos están cheas de castelanismos e nos propoñen galicismos para fuxir da nefasta influencia de España. Dinnos que os libros de Galicia non deberían ser traducidos e terían que ir acompañados de glosarios en cada páxina. Ridículo e inviable». Con todo, Deriva continuará a publicar autores galegos e valora os intercambios coas universidades de Vigo e Santiago, así como algunhas edicións bilingües. Catarino cre que hai que sentar outras bases para un verdadeiro diálogo: «Non existe unha política seria de intercambio cultural entre Galicia e Portugal».

Voz de Galicia, 3 de Novembro de 2006.

segunda-feira, julho 10, 2006

Teresa Moure e Diego Ameixeiras - a polémica na Galiza

Um fim-de-semana sossegado algures na Galiza e o santo gesto de comprar o Voz de Galicia (em castelhano, entenda-se) junto com um café «solo». O folhear das páginas e o olhar e a leitura detêm-se nos nomes da secção da cultura, com c pequeno como querem os novos autores galegos - Teresa Moure e Diego Ameixeiros. Li com atenção e estive para dar um título a este post bem diferente - Autor Galego, 1500 euros por ano! Isto com a nota atenta, de Diego a Teresa, que seria preciso vender a edição toda. Bom, uma certeza será a aquisição rápida das obras destes dois autores e acompanhá-los com atenção. A frontalidade e o inconformismo ainda são uma qualidade nos tempos que correm. Para os que se interessam por estas coisas de promoções, lançamentos e direitos de autor devem ler a notícia que eu li, nesse fim-de-semana soalheiro, algures na Galiza. Ah... e a Voz de Galicia que estuda os blogs literários como uma prática comum a este estado de coisas da crítica literária, aqui ao lado: neste caso o Brétemas, de Manuel Bragado e o Cabaret Voltaire, de Jaureguizar, aqui mesmo ao lado nos links. Mas já o Galeidoscópio, também da Galiza, nos dá uma perspectiva mais bloguística (e também diferente) da polémica em questão, aqui. Um abraço para estes blogs.

sexta-feira, maio 05, 2006

Rolas de Bakunine e Ser ou Não - Jornal das Letras



Do JL de 26 de Abril a 9 de Maio:

«Notável. É o mínimo que se pode dizer do trabalho que a Deriva tem vindo a desenvolver no campo da divulgação de autores galegos em Portugal. Traduzindo clássicos ou apostando em novos valores, com edições cuidadas e traduções rigorosas, é uma aproximação às raízes que nos ligam àquela região espanhola. Duas novas vozes surgem agora, com a edição dos livros As Rolas de Bakunine e Ser ou Não. O primeiro tem por base a vida de Camilo Sábio Doldán, pretexto para se descrever a activismo anárquico durante a Guerra Civil espanhola. O segundo, por seu turno, desconstrói o conceito de romance, narrando o autor a sua própria criação, sem esquecer a atribuição de um prémio literário.»

Antón Riveiro Coello, As Rolas de Bakunine, trad. de Dina Almeida, 176 pp, 15 euros.
Xurxo Borrazás, Ser ou Não, trad. de Isabel Ramalhete, 134 pp., 13 euros.

pedidos a deriva@derivaeditores.pt

domingo, abril 23, 2006

Tempos de Fuga, de Ramón Caride, em filme?

Uma notícia que, sem sê-lo ainda, pode ser contudo uma realidade: Tempos de Fuga, de Ramón Caride, poderá ter a sua versão em filme, visto que a AGAPI ( Asociación Galega de Proctores Cinematográficos) seleccionou, há pouco tempo, O SANGUE DOS CAMIÑOS (ou seja, o título em galego de Tempos de Fuga) como uma das obras a trabalhar para o cinema conseguindo uma reserva de direitos de autor para adaptação por três anos. Esperemos um dia destes pelo filme.

quinta-feira, abril 06, 2006

Entrevista com Antón Riveiro Coello, autor de As Rolas de Bakunine.


Com As Rolas de Bakunine, Antón Riveiro Coello ganhou o Prémio García Barros de Novela, nos idos de 2000. Não seria o primeiro, nem este foi o último. Entretanto este galego de Xinzo de Limia (muito perto da nossa «fronteira»), nascido em 1964, foi finalista do Prémio Torrente Ballester em 1998, obteve o Prémio Café Dublin, com o seu livro «Animalia» e o Prémio Álvaro Cunqueiro, com a ficção «Homónima». As Rolas de Bakunine não é só a construção literária do anarquismo galego, se é que existe um «anarquismo galego» para uma teoria política que recusa a identificação nacionalista ou regionalista. O interesse do livro está, para nós, no ambiente de efectiva luta e de construção de uma sociedade nova durante a Guerra Civil de Espanha. Como Antón pergunta na entrevista, duvidamos hoje ser capazes de deixarmos os nossos cómodos lares para lutar por um ideal como fizeram aqueles homens e mulheres da Galiza. Resta o ajuste de contas, afinal, com a História. Do mesmo modo que ela pode também entrar na nossa porta. Um livro a ler, portanto.


ALC - As Rolas de Bakunine exigiram-te um especial trabalho de investigação sobre o anarquismo na Galiza. Falaste com pessoas que viveram, de facto, os acontecimentos que descreveste no teu livro. Isso criou-te uma afectividade particular com essas pessoas?

ARC - Si, nun primeiro momento, houbo un fondo estudo da memoria escrita e despois un intenso traballo físico de investigación no que fixen un percorrido polas aldeas e falei con persoas nonaxenarias que me entregaron os segredos do seu pasado. E foi nesta altura, na revalorización da memoria oral, onde naceron os máis dos personaxes. E ese o único xeito que temos os escritores de vivir outros tempos e amorear esas memorias emprestadas para traballar sobre elas coma unha materia viva. Está claro que no camiño un fai moitos amigos e créanse certos vínculos de afectividade. De calquera xeito, cando volvo polos lugares da novela prefiro non preguntar por estes amigos que, debido á idade, van desaparecendo.

ALC - Ao ler o livro a impressão que nos dá é o enorme respeito que tens por indivíduos que deram tudo (inclusive a sua vida) pelo ideal anarquista. Mas, curiosamente, foges aos estereótipos comuns que estão assentes nas ideologias daquela altura. Há também um certo carinho pelos comunistas que neste processo são vítimas do franquismo e não inimigos do anarquismo como em Barcelona ou em Madrid, não?

ARC - A represión iguala as vítimas e calquera diferenza política que puidese haber entre comunistas e anarquistas perde a súa natureza unha vez se produce o alzamento fascista (aínda que non hai que esquecer que, mesmo iniciada a guerra, os comunistas teimaban na necesidade de poñer freo á revolución para gañaren primeiro a guerra, mentres que os anarquistas estaban convencidos de que gañaren a guerra e faceren a revolución eran dous termos inseparables dentro do esforzo bélico republicano).
Con todo, a admiración por esta xente que loitou pola liberdade e a igualdade é unha admiración grande. A eles debémoslles moito. E, aínda que hoxe se pretende relativizar os méritos, non sei cantos de nós estariamos dispostos a abandonar as nosas familias e as nosas casas por uns ideais. Nin eu estou tan certo de me botar ao monte, como fixeron moitos. A distancia moitas veces fainos crer que o heroísmo está ao alcance de todos e non sempre é así. Por iso, a miña admiración por todos eles arrastra un sentido agradecemento dentro da novela.

ALC - Certos autores, inclusive aqui em Portugal, defendem que não houve guerra civil na Galiza, mas sim pura e simples repressão franquista. Penso que o teu livro dá-nos a ideia de uma luta de guerrilha em pequenos grupos (um deles de Dóldan) e que foram facilmente presos. Concordas com essa posição?

ARC - Si, concordo totalmente. En Galicia a guerra, en sentido bélico, non durou máis de dúas semanas. Despois viría a dureza da represión, que estendeu os seus xuízos sumarísimos a todos aqueles que apoiaran, sobre todo, a causa republicana. A súa acusación era, curiosamente, de “rebelión militar”. E é certo que os fuxidos que se botaron ao monte, entre eles, moitos anarquistas, organizaron unha dispersa loita de resistencia formada por guerrillas. De calquera xeito, na miña novela os movementos de Camilo e mais dos seus amigos prodúcense no ano 1934, logo dos graves acontecementos de Asturias. Estes asaltos e sabotaxes dos meus personaxes son feitos históricos que aparecen nos documentos e nos periódicos da época. O único que fixen nestes casos foi darlles un verniz literario e miralos con ollada de cámara para conseguir a maior obxectividade posible.

ALC - Estes homens e estas mulheres foram anarquistas até ao fim. Mesmo depois de emigrarem, de sairem da Galiza (e voltarem), mantiveram-se fiéis aos seus ideais. O que deixaram eles na sociedade galega de hoje?

ARC - Eu sempre digo que esta novela nin é unha novela do anarquismo, nin da guerra civil. É fundamentalmente a historia dunha xente que, a pesar das continxencias históricas, foi capaz de atravesar case un século mantendo as súas ideas intactas. E ese é o seu mérito. Despois poderemos estar de acordo con eses ideais ou non, pero non nos queda outro remedio que respectalos. O que si estamos obrigados a admirar nestes militantes e nas bases do anarquismo é a súa visión racional do mundo e mais a convicción de que a ignorancia é incompatible coa liberdade. Non houbo ningún movemento obreiro que lle dese tanta importancia á cultura como llo deu a CNT. Ser anarquista era toda unha filosofía de vida. Reuníanse nos ateneos, asistían a conferencias, aprendían a ler, non descoidaban o contacto coa terra, e promulgaban aquelas fermosas palabras de liberade, solidariedade, fraternidade... Cecais ese desexo de instrución para seren libres foi unha das pegadas que os anarquistas deixaron na sociedade galega.

5 de Abril de 2006

quarta-feira, abril 05, 2006

Entrevista a Xurxo Borrazás, autor de Ser ou Não.


Fixem este nome: Xurxo Borrazás. Provavelmente desconhecido para a maioria dos leitores e dos bloggers. Xurxo é da Galiza, mais propriamente de Carballo e nascido em 1963. Dele conheço a excelente novela «Eu é», assim mesmo, cujos protagonistas se aventuram a horas tantas pelo Porto. Li também «Criminal», salvo o erro, segundo livro dele. Conheci-o pessoalmente num encontro de escritores galegos e portugueses lá para os lados de Vila Nova de Cerveira, apresentado pelo sempre amigo e editor da Galaxia, Carlos Lema. Silencioso, não enganava os outros - tratava-se de um observador compulsivo das pessoas que o rodeavam. Simpatizei logo com ele. Esta entrevista prova o excelente escritor que é e de como se empenha na literatura. Faz dela vida, como poucos. Não resisto a transcrever um excerto do Ser ou Não, há pouco editado pela Deriva e que tem tradução rigorosíssima de Isabel Ramalhete:

«As relações dos homens com as mulheres são uma fonte inesgotável de enigmas, um poço sem fundo. Têm-no dito os intelectuais que eu admiro. Estão incluídos os misóginos, a aristocrática maioria dos filósofos, literatos, cientistas, políticos, médicos, artistas, que encheram obras e tratados, formaram a nossa tradição cultural e modelaram a nossa ideia de razão. No poço sem fundo eles viam um abismo lamacento ligado ao inferno, a desculpa alheia para as próprias misérias. Não ser misógino sendo culto constitui um mérito. estes apologistas do sexo fraco nem consideraram que há mulheres e mulheres nem devem ter nascido de uma mãe.»

Ser ou Não, pág. 72, Deriva Ed. 2006, trad. de Isabel Ramalhete.

ALC - Xurxo, estás de acordo que este teu livro é polémico? Tiveste essa noção quando o escreveste? Procuraste a polémica ou o que está lá foi aquilo que sentiste que devia ser dito, desafiando a tua própria liberdade de escritor, não olhando a peias, a obstáculos criativos ou, talvez pior, a qualquer processo de auto-censura?

XB - As dimensións do campo literario galego son pequenas. É por iso que falar de libros polémicos é un tanto pretencioso. Se nos estivesemos a referir a un sistema literario amplo, ou normal, entón si, entón seguramente sería un libro case escandaloso, creo que sen motivo. Non tanto porque eu o procurase como porque non me autocensurei ao escribilo. Simplemente con evitar chamarlle ás partes do corpo polo seu nome e con que o sexo das personaxes principais fose o contrario, deixaría de ser escandaloso. Pouco escándalo é ese.

ALC - O livro é extraordinariamente bem escrito (e isto é a minha opinião) e releva para um campo já não muito usual da escrita, digamos, «actual». A sinceridade brutal e cruel que existe sempre entre duas pessoas que constroem uma relação obsessiva. Tens essa noção? Que pretendem as duas personagens da vida? De eles próprios?

XB - A relación entre as dúas personaxes protagonistas é obsesiva por parte do home. Tanto no home coma na muller é unha relación baseada no desexo. Non é tanto un romance de sexo explícito coma de exploración do desexo. Entre as personaxes flúe o desexo reprimido durante décadas, e iso é explosivo. Ambos teñen que tirar a máscara do pasado e a da idea que teñen de si mesmos: a realidade material imponse a outro xeito de vida que consiste en construir a realidade a base de abstraccións encadeadas. O fluxo do desexo é máis forte cá propria satisfacción do desexo.

ALC - Ser ou Não é atravessado por uma ironia cortante. Comovemo-nos com a solidão pesada das personagens e rimo-nos com algumas situações construídas na tua obra, principalmente nos diálogos para a atribuição de um prémio literário ou nas elucubrações comuns de um viciado na net. Utilizas a ironia como uma faca que agride as pessoas. O leitor sai cansado de sentimentos confusos. Dás-te conta?

XB - Son os lectores que teñen unha relación máis "profesional" ou máis ligada á institución literaria e á tradición os que achan a miña escrita, especialmente neste romance, como impactante. Moitos outros, os máis desprexuizados... non moral senón culturalmente, áchana fundamentalmente divertida. Ás veces o meu emprego do humor ou da ironía, é certamente agresivo: é o lado non social da persoa, os sentimentos e os soños non refreados pola educación. Entendo que algúns lectores se sintan feridos. Eu procuro escribir coma se os lectores non existisen.

ALC - Utilizas uma ironia ácida para as ancestrais figuras da cultura galega e mesmo para o galeguismo. Tenho de perguntar-te se isso corresponde a qualquer posição política que assumiste como autor ou é fruto de uma evidência de uma personagem «não-alinhada» com ninguém... e que não existe realmente. Só existe no Ser ou Não.

XB - Un ás veces pásase de irónico, ou carece do talento para explicarse ben. O que eu buscaba no romance era basicamente unha crítica aceda do nacionalismo españolista, non do galeguista. Por iso o personaxe principal, do que saen as críticas ao galeguismo, é un tolo paranoico. Eu, coma calquera autor, formo parte das contradiccións do galeguismo e da cultura galega. E síntome perfectamente aliñado nun galeguismo máis radical có actualmente presente nas institucións. O que non aturo son as tendencias homoxeneizadoras e reducionistas dos partidos políticos ou das institucións culturais. A miña idea da cultura é libre e independente.

4 de Abril de 2006.